Un anaco de historia: II Mundial da WIFA

(Redacción)

Obra de Marko Czalic, e traducido mediante unha páxina web destas gratuitas, aí está para todos vostedes a crónica do II Mundial da Wifa. Bo Proveito.

Aquí o Marko Czalic, que non ten sentido do humor, pasou a noite na hemeroteca buscando recortes sobre o mundial de Xuño de 2001, II Campionato Mundial da WIFA. Isto foi o que atopou.

"Hace mucho, mucho tiempo, en una galaxia muy, muy lejana..."

O Mundial de Xuño 2001

Atópanse na fase final deste II Campionato Mundial da WIFA as seleccións de España, actual campiona do mundo baixo as ordes de Clemente;Croacia, subcampiona; Arxentina, conducida por un grupo de friquis que se fan chamar "informáticos"; a sorprendente Xamaica, adestrada polo lendario aínda-non-xogador zambiano Kalusha Bwalya e a Holanda do novo Nigel de Wendenal, de quen se comenta que está a piques de recibir unha chamada da Raíña para ser nomeado Sir.

Coma e sabido, Mundiais á marxe, Croacia domina con man de ferro o panorama futbolístico internacional e é unha das favoritas ó título. A sua estrela, o depredador Robert Jarni, o mellor xogador do mundo, coroa unha abraiante lista de talentos ós que ven de engadirse o novo Milan Rapaic. Cando a competición comeza, Croacia sube máis e máis puntos nas apostas cun fútbol aplastante. Poucas veces na historia se ten visto un equipo tan perfecto e a un tempo tan devastador. Nun dos encontros máis significativos do campionato, España enfréntase a eles poñendo en xogo as súas derradeiras opcións de acada-la final. Este encontro vai pasar á historia. Robert Jarni, enfortecido polas maxistrais asistencias dun Aljosa Asanovic en plena forma, perfora ata en sete (7) ocasións a meta española para rubricar un 10-4 que rematará coa carreira futbolísticas de Paco e tamén, a nivel persoal, coa sua vida fóra dos frenopáticos. Jarni acada a cifra de 26 goles anotadps; un rexistro que, prognosticamos, vai resisti-lo paso do tempo. Croacia vengou a súa derrota do mes anterior e volta á final. O adestrador croata fora moi criticado pola súa decisión de poñer a un carrileiro natural coma Jarni na punta do ataque. Pero os acontecementos dictaron senteza e cada volta que Robert -convertido en letal natural- anota un gol, e non son poucas, o seareiros croatas comezan a corear o hit de Slaven 'non-convocado' Bilic: "Cuando al final de un mundial...".

Noutra parte do cadro, Arxentina parace matemáticamente máis forte que os seus rivais. Con Xamaica aínda na loita, e Holanda prácticamente K.O., os albicelestes precisan soamente batir ós de Nigel de Wendenal para acada-la sua primeira final. Ó descanso o pronóstico cúmprese: 3-0. Mais os de Davids van lograr unha proeza inesperada que pasará á historia. Segundo van caendo goles na meta albiceleste, medra o nerviosismo dos sudamericanos, ós que xa non lles saen as contas. Ó rematares o encontro (3-3) para sorpresa de todos. A meritoria Xamaica de Burtone, Rickets e Wheatmore (si, o xigante das botas vermellas) está na final.

A final preséntase coma un novo recital dos balcánicos, dos que se agardan non menos de 4 goles para proclamárense campións do mundo por vez primeira. mais o espíritu do Bobsleigh acompaña ós xamaicanos. O espíritu, porque Bwalya ordeou executar ó equipo enteiro tras fracasares na conquista do ouro olímpico.

Xamaica anota e pecha o encontro. Croacia queda de súpeto desposeída da súa fluidez habitual e un non-Jarni obtén o traballado empate. Mais o testarazo posterior de Burtone remata polo de agora co soño croata e convírtese no seu propio 'maracanazo'. Canto terá que agardar esta xeración para obter unha copa que en xusticia é súa? O tempo nolo dirá. Entrementres, loor a Xamaica. Xamaica é o Campión. Vémonos en Xullo.