Nos acercamos al imponente estadio del G&H, culmen de la arquitectura deportiva, diseñado por el mismísimo Albert Speer en sus días de grandeza. Las colosales estatuas de sus jugadores históricos nos observan, emanando una fuerza titánica, reflejo de la voluntad inquebrantable de los semidioses que las inspiraron.
Nos introducen en las oficinas por una pequeña puerta lateral, donde nos espera Sihab, el fiel sirviente gurka de Sir Nigel. Éste nos guía por sucesivos pasillos y ascensores hasta llegar al corazón mismo de la fortaleza: las dependencias del presidente. Y allí, sentado en su sillón de piel, observando el mundo por el enorme ventanal, fumando su pipa, está él, encarnando la imagen de la reflexión y el equilibrio.
Sir Nigel- Buenos días. Entren, entren... Tomen algo, si quieren. Sírvanse ustedes mismos. Si lo prefieren, creo entre las bebidas hay algo de Coca-cola que han traido expresamente para ustedes de las cocinas.
Pepito - Vayamos al grano.
SN - Por supuesto. ¿Podemos dar un paseo mientras hablamos? Así se hará más ameno y les enseñaré yo mismo nuestras instalaciones. Sihab, trae la bandeja.
Caminamos por los pasillos, decorados con cuadros de renacentistas italianos.
SN - Bueno, Pepito ¿qué tenías que preguntar?
P - No me llame Pepito, ahora me llamo Josef.
SN - Ah, claro, Josef. Como Pepe Stalin.
Josef - Dígame ¿A cuantas familias ha arruinado con sus intrigas?
SN - Ja, ja. Qué simpático. ¿Verdad, Sihab? La impetuosidad de la juventud. Pero sincero, eso hay que admitirlo. ¿Si de jóvenes no somos sinceros, cuando? Este chico es aire fresco. Hace poco vino uno con ideas de propaganda en las camisetas. Tenía pinta de llevar traje desde que dejó los pañales. En fin, no tuvo mucho futuro.
Ah, la ruina de las familias. Sí, a veces ocurren desgracias. Supongo que lo dirás por lo que le ocurrió a tu padre. Verás, Josef, eran tiempo difíciles. El mundo estaba en crisis. Pero no nos precipitemos en los juicios. Gracias a aquella reestructuración se salvaron muchas economías familiares a largo plazo. Que digo, incluso se salvaron vidas. Sí, es fácil juzgar desde tu posición, Josef, pero yo... yo tengo enormes responsabilidades. No creo que a ti te resultara más fácil escoger el mal menor que a mi.
J - Ya. Ni siquiera me mandaron la dichosa camiseta.
SN - Oh, la camiseta. Cierto. Una dejadez imperdonable. Pero tienes que comprender que aqui nos llegan miles de peticiones todos los días. No creo que sea justo condenarnos por un único error. Un error cruel, cierto, pero no por ello menos aislado. Mira, llegamos al comedor.
Emerson - Uhg!
SN - Sí, Emerson, un invitado. No te preocupes, Josef, si estás conmigo no te hará nada. Pero mejor no te acerques a Zanetti, ahora mismo está comiendo y no le gusta que lo interrumpan.
El comedor es un espacio gigantesco rematado en una cúpula de dimensiones ciclópeas. Columnas de mármol sustentan su peso. Enormes tapices medievales decoran las paredes. Todos nos sentimos impresionados por la magnificencia de la estructura. Las viandas, preparadas por los mejores chefs del mundo, se apiñan en las larguísimas mesas.
SN - Ahora, si les parece buena idea, puedo mostrarles los vestuarios.
22 comentarios:
Non pensará que vou ler esa nova edición de "A Riqueza das Nacións". X sei o que dice: Son o mais rico do mundo e portanto o mellor e mais xusto.
Está moi ben aproveitarse do traballo dos demais, curtar partes dos documentos históricos e pretender logo que non o chamen a un manipulador. En fin, aínda non o lin, agora vou, pero creo que vou ter que postear eu mesmo a "intro", pero "a posteriori"...
Dejen de manipular.
Parace que demagogo no se ha enterado de que hay un equipo que había ocultado sus verdaderas cuentas para parecer pobre. Si quiere hablar con el más rico del mundo hable con su presidente. Quizá le pueda dar unos consejos sobre cómo robar y desfalcar impunemente.
?!
En primer lugar debería aprender a enviar mensajes con un poco de estructura lingüística, está empezando a parecerse a Emerson. En segundo lugar, el equipo más rico es el Ordem.
De agora em diante como até o de agora enviarei as mensagens como me pete.
Em segundo lugar, nom pode ser, o mais rico é o Gloria y Honor.
Nos somos um pequeno clube de labregos cum estádio pequeno e vetusto, mire, mire:
http://www.panoramio.com/photo/727706
Nom se pode comparar co que descreve este artigo.
por certo, a foto é correcta.
O plano, o mapa e os comentários som errados.
Já se sabe que internet as vezes tem estas cousas.
No engaña a nadie. Como ocurre siempre con las mentes malignas, su cubil no es lo que parece. Debajo de ese cuchitril hay un complejo de subterráneos dedicados al control económico mundial. Su máscara ya no le proteje, así que no disimule más.
O OeP o que quere e ganhar a liga e ganhar a copa.
O resto e cousa dos capitalistas.
Relendo a entrevista -que, de certo, está resultando magnífica polo de agora; agardamos con interese a segunda entrega- reparo en dous detalles moi interesantes xa no primeiro parágrafo. O primeiro, a alusión a Albert Speer "nos seus días de grandeza", xenial isto último. Certamente tivo unha triste decadencia, o moi vendido. O segundo, o das estatuas dos xogadores históricos. Intúo -máis ben dame a gana de interpretalo así- que se refire a Schmaikel, Kohler, Cruyff, Eusebio e...
Stam?
jiejiejie...
No toqueis temas sensibles que el cabreo es mayúsculo. El viernes se va a montar gorda. La magnífica y ya cásica ilustración que mostraba la noticia de la Reunión de la Wifa va a parecer un merendero de jubilados comparado con lo que va a ocurrir.
e logo?
E logo POLLAS
"encarnando la imagen de la reflexión y el equilibrio"
Realmente un dos seus mellores traballos, señor. Dígollo de corazón.
P.S. Así que desde o venres por fin vou poder contar aos meus netos como aos 45 anos cheguei ás mans polo regulamento externo a un xogo da pleisteixion. Non está mal.
Nom fara falta.
Mirad, adalides del equilibrio, como supongo que lo que oiré es A MI ME DA IGUAL PERO... como pasa siempre, os lo podeis ahorrar. Tranquilos, que no se llegará a las manos. Como dice demagogo, no hará falta, que sólo es cuestión de buscar una solución justa.
Paréceme moi ben o da solución xusta e tamén o de non chegar ás mans. O que me toca o carallo é a túa necesidade de prexulgarme ou inscribirme en colectivos. Eu non practico tales deportes, nin o de prexulgar, nin o de inscriirme en colectivo ningún. Ademais debo puntualizar que "a mí me da igual pero" non significa, cando eu o digo se é que o fago, ou sempre que diga algo asimilable (eu e só eu), que queira tirar pedra e agachar man, senón QUE NON BUSCO O MEU PUTO INTERESE E QUE O ÚNICO QUE FAGO É TENTAR EXPOÑER UNHA SOLUCIÓN LÓXICA QUE NOS PERMITA DIVERTIRNOS O MÁIS POSIBLE. HOSTIA!!!!!!
Non podo falar por ninguén máis, pero estou até os juevos de discutir cuestións regulamentarias como se alguén lle estivese facendo putadas a alguén ou intentando tirar vantaxe no canto de enfocalo como "a ver como facemos para pasalo o mellor posible" que para min é, obviamente, o natural.
E tamén estou até os juevos do papel de puto beato.
No se preocupe, que del papel que nos toca estamos más de uno hasta los huevos, pero ya expondremos nuestros razonamientos el viernes.
uf!
"Os cambio mi papel" (amanece que no es poco)
E quem é o que reparte os papeis?
El señor Higiénico.
que queres dizer?
Publicar un comentario