Crónicas shakhtártikas II e III

(Ei, que non vos esqueza a CONVOCATORIA).

Se o primeiro capítulo vos deu igual, este vaivos importar un carallo, directamente.

En episodios anteriores de "Crónicas shakhtártikas" (en realidade no Piloto, concebido como capítulo doble): tras un comezo esperanzador e de aceptable xogo, o Shakhtar toca fondo. Alí, no fondo, aparece o River, no últmo momento, para sacalo a flote e erguer a moral.

II. Comeza a KP

E velaquí o grupo da morte morrida, con 2 prazas para repartir entre o Torpedo, o Túzaros, o Rif, o Ordem, o River e o Shakhtar. Manda o Rif con 6 en 2, moi próximo xa a acadar o pase.

Marco mal, Marco ben...
Pois a tónica é a mesma, unha, dúas oportunidades, primeiro bo achegamento do Ordem e zas. Pero o zas hai que explicalo: pase da morte a Van Basten, que chuta con potencia sobre o peito de Chygrynskyi, que repele con potencia sobre o peito de Salihamidzic, que desvía con habilidade lonxe do alcance de Zarreta, caído no outro pau. O Shakhtar, domina, chega, busca o empate, tentando non desesperar, pero nos primeiros minutos da segunda parte o Ordem elabora unha grande contra e Marco, esta vez de excelente chut, coloca o 2-0. Que ordeadiño está o Ordem, este ano. Logo si, logo a bola entra ao pescar Henry un rexeitamento da defensa e cruzar o remate. Pero entra só esa vez, é dicir, o necesario para que non abonde. Despois é volcarse, conceder atrás, evitar con algo de fortuna a sentenza. Todos os elementos dramáticos necesarios para que o erro de Henry no desconto emocione ao público.

O River si que sabe
Pois si, porque o River encaixa como non encaixa outro. Nun partido xogado con axuda todo o primeiro tempo, o Shakhtar atopa merecida vantaxe. Pero despois perde por CV, precisamente gracias á axuda, a Salihamidzic (qué dano lle está a facer á súa espectacular tempada o non contar os goles en propia meta). Unha vez semiasistidos, o Shakhtar segue en boa forma e o coitado do River acaba por cometer penalti no segundo tempo. Penalti que transforma Stojkovic demostrando que si, que para algo si serve. E despois uns segundos de medo co 2-1, pero finalmente o Shakhtar sentencia para tranquilidade de público e crítica. O River, de novo ao rescate.

III. Volve a LPU

O segredo dunha boa serie tradicional é que todos os capítulos sexan similares e logo rematen igual.

Desquiciados!
Sen público para un partido vibrante e impresionante. O Rif ten varios tocados, o Shakhtar a Zubi afundido. Partido a tumba aberta entre dous equipos ambiciosos na procura da Vitoria Suma. É difícil dicir quen perdoou as ocasións máis claras nun primeiro tempo intenso, no que as costas das defensas foron gañadas poucas veces, mais con moita claridade. No segundo tempo Romario chuta baixo as pernas do tipo que se supuña que tapaba o tiro. E gol, claro. E o Shakhtar persevera, Arshavin rompe a defensa e é sachado brutalmente por atrás cando encaraba a porta e todo parecía anunciar un novo erro na definición. Cartón amarelo (si, si), penalti e Stojkovic sorri sentíndose útil. Pobre lanzamento e gol. De aí ao final, ambos equipos logran manter o empate polo sistema de atacar como bestas e fallar. No último suspiro, Voller encara e recibe un sacho criminal (igual que o anterior, basicamente) na frontal. Cartón vermello, esta vez. E, para rematar, Stojkovic executa a falta como un mestre, e como un mestre logra que o balón sexa cuspido pola trabe xusto antes do asubío final. Os 21 xogadores desplómanse sobre o céspede como froito da frustración, da tensión e da extenuación. Conteñan o alento.

A lendaria efectividade do MAG
Esta parte é breve, por coñecida. O Shakhtar domina, perdoa, é indultado por Batigol, adiántase, falla a sentenza, autoconvéncese de que rematará empatando, conségueo (mérito do MAG, que ben que a chuzou)... e logo aínda puido mesmo perder. No último segundo, Henry dispara fóra desde o vértice esquerdo da área pequena. Porque, como todo o mundo sabe, Henry non sabe disparar desde aí. O Shakhtar cambia o seu obxectivo: o empate sumo.

Aínda máis redundancias
E quen aparece? O River. O partido é pésimo nun primeiro tempo con bastante axuda, malia o cal o Shakhtar dispara 6 veces e o River, pois non. Na metade do período, os do fondo quedan con 10 por unha boa patada no medio do campo, pero cara o minuto 40 Semak equilibra gracias á axuda, cunha patada fóra de cámara. Os equipos deciden entón que queren ser só semiasistidos. O Shakhtar lánzase ao besta no segundo tempo, e marca Voller (el so) e despois aínda chega o 2-0, pero os rusistas son iso, rusistas, e Platini acurta con bo tanto para que o River cumpla co seu papel de derrotado esforzado, de lexítimo elevador da moral. Despois de 15 disparos contra 5, co Shakhtar en serias dificultades para disparar por dentro da portería mesmo nas posicións máis cómodas, como todo o torneo, o partido remata. Os mangostas volven estar cheos de moral e de ilusión. De 5 vitorias en toda a tempada, 3 contra o River. Que caia na Kunka.