Crítica de ficción

O rádar é anano. A valoración dos xogadores no menú de tácticas é anana tamén. Non se ve. Non se sabe cando ten un o equipo ao ataque, porque tampouco se ve e o cansanzo dos xogadores é tamén un misterio porque... tampouco se ve. Facer un regate correndo equivale a unha maratón; o autor do mesmo túmbase cando o acaba, bebe e, con frecuencia, é trasladado en helicóptero ao hospital. Os tiros son moi frouxos ou van a burgos con nada e os centros, cuestionables. Non mola nada o movemento de cámara, particularmente ridículo no saque de centro. Localizar a un xogador para rexistralo é máis difícil, e isto non é trivial: xa non che din en que equipo está cando o buscas na selección, seica. As cubertas do Estadio Konami son pouco cribles. Iso, un destes días, cae: un voladizo de considerables dimensións apoiado duns pauciños que fan tamén de apoio aos tirantes...

Este crítico aínda non tivo tempo para acceder a outros datos tales como o menú de tácticas, a carallada esa dos regates pesonalizados e outros aspectos esenciais. Só sabe, neste campo, que as novas complexidades introducidas poden facer os partidos contra o MAG un suplicio dos autténticos.

O demais, todo ben; aparentemente. Xa veremos. 5,95/7.
.